งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาถึงลักษณะการค้าระหว่างประเทศของไทยกับประเทศเอเชียตะวันออก จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ และศึกษาถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงการส่งออกของไทยในแต่ละรายการสินค้าในตลาดประเทศเอเชียตะวันออก เพื่อดูว่าประเทศไทยยังมีศักยภาพในการส่งออกไปยังประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และประเทศเกาหลีใต้หรือไม่ จากการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19 ทั้งนี้ทำการเปรียบเทียบการค้าระหว่างประเทศใน 2 ช่วงเวลาคือปี พ.ศ. 2559 (ก่อนการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19) และปี พ.ศ. 2563 (หลังการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19) โดยใช้ข้อมูลอนุกรมเวลารายปีของ UN Comtrade Database ผลการวิเคราะห์ข้อมูลรายการสินค้าที่ประเทศไทยมีมูลค่าการส่งออกเฉลี่ยสูงสุด 10 อันดับแรกในแต่ละประเทศที่ศึกษา ในช่วงระหว่างปี 2559 – 2563 (HS 4 หลัก) พบว่า ลักษณะการค้าระหว่างประเทศของไทยกับประเทศเอเชียตะวันออก จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ส่วนใหญ่มีมูลค่าการส่งออกสูงขึ้น และส่วนใหญ่มีสัดส่วนการส่งออกที่เพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศสมาชิกอาเซียน 4 ประเทศ ได้แก่ อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ นอกจากนี้ยังพบว่า มีบางรายการสินค้าที่ประเทศไทยเป็นผู้นำหลักในการส่งออกไปยังตลาดเอเชียตะวันออก นอกจากนี้ ผลการวิเคราะห์ข้อมูลรายการสินค้าที่ประเทศไทยมีมูลค่าการส่งออกเฉลี่ยสูงสุด 10 อันดับแรกในแต่ละประเทศที่ศึกษา (HS 4 หลัก) ด้วยแบบจำลองส่วนแบ่งตลาดคงที่ ทำให้ทราบว่าสินค้ารายการใดบ้างที่ไทยมีศักยภาพในการส่งออกในแต่ละประเทศของตลาดเอเชียตะวันออก โดยเฉพาะรายการสินค้าส่งออกของไทยที่มีศักยภาพจากการที่การขยายตัวทางการค้าโดยรวมของโลกขยายตัวและประเทศไทยก็มีความสามารถในการแข่งขันที่จะรักษาส่วนแบ่งตลาดไว้ได้เป็นหลัก ผลจากการศึกษาวิเคราะห์ข้อมูลเหล่านี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาสินค้าและแนวทางในการพัฒนาศักยภาพการส่งออกของประเทศไทยไปยังตลาดเอเชียตะวันออก เพื่อให้สามารถรักษาส่วนแบ่งตลาดของประเทศไทยในตลาดเอเชียตะวันออกได้อย่างต่อเนื่อง