โลจิสติกส์นับว่าเป็นเรื่องใหม่สำหรับประเทศไทยและเป็นหัวข้อที่ได้รับความสนใจอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเป็นที่ยอมรับกันว่าโลจิสติกส์เป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันทั้งในระดับธุรกิจและระดับประเทศ ต้นทุนด้านโลจิสติกส์ (Logistics) ของประเทศไทยมีมูลค่าสูงถึงร้อยละ 20-30 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) หรือ 1.5 ล้านล้านบาทของการผลิตสินค้าและบริการทั้งหมดของประเทศซึ่งมีมูลค่า 6 ล้านล้านบาท ดังนั้นรัฐบาลไทยจึงได้ตระหนักถึงความสำคัญในการปรับตัวของประเทศให้สามารถแข่งขันได้ภายใต้การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์โลกทั้งในปัจจุบันและในอนาคต จึงมียุทธศาสตร์หลักในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 (2544-2549) คือ “ยุทธศาสตร์การเพิ่มสมรรถนะและขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศ” และจากมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 29 กรกฎาคม 2540 สนับสนุนให้พัฒนาโครงการ “สี่แยกอินโดจีน” ตามความร่วมมือของอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงตอนล่าง (GMS: GreaterMekong Sub-region) ที่เสนอโดย ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย (ADB) ซึ่งประกอบไปด้วย ประเทศลุ่มน้ำโขงทั้ง 6 ประเทศ (กัมพูชา จีน ลาว พม่า เวียดนาม และ ไทย) วัตถุประสงค์คือสร้างความร่วมมือระหว่างประเทศ และ ความเจริญทางเศรษฐกิจ โดยมุ่งเน้นการพัฒนาการขนส่งและเส้นทางเศรษฐกิจ (Economic Corridor) การสื่อสาร การแลกเปลี่ยนพลังงาน การค้าข้ามพรมแดน การจัดการการลงทุน และส่งเสริมการลงทุนภาคเอกชน โครงการพัฒนาเส้นทางเศรษฐกิจเหนือ-ใต้และโครงการพัฒนาเส้นทางเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก ได้ถือกำเนิดขึ้นเพื่อตอบสนองวัตถุประสงค์ดังกล่าวอย่างเป็นรูปธรรม ซึ่งทั้ง 2 โครงการนี้เป็นโครงการที่สำคัญที่มีผลอย่างยิ่งต่อการเชื่อมเศรษฐกิจของทั้ง 6 ประเทศเข้าไว้ด้วยกัน ซึ่งเส้นทางเศรษฐกิจทั้งสองตัดกันที่จังหวัดพิษณุโลกกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่างจึงได้กำหนดวิสัยทัศน์ว่าจะเป็น “ศูนย์กลางบริการสี่แยกอินโดจีน (Indochina’s Service Center)” และได้กำหนดยุทธศาสตร์ในการพัฒนาเพื่อเป็นศูนย์กลางบริการสี่แยกอินโดจีนแห่งเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว จึงมีโครงการพัฒนาโครงข่ายการคมนาคมของทางกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง กลุ่มที่ 1 มีแนวคิดที่จะพัฒนาบริเวณจังหวัดพิษณุโลก ให้เป็นศูนย์กลางการคมนาคม โดยจะสร้างถนนมาตรฐาน 4 ช่องการจราจรจากจังหวัดพิษณุโลกไปถึงชายแดนเพื่อเชื่อมต่อไปยังประเทศเพื่อนบ้าน และสร้างทางรถไฟรางคู่จากจังหวัดพิษณุโลก-ลพบุรีเพื่อให้การขนส่งสินค้ามีความคล่องตัว โดยไม่ต้องสับหลีกราง รวมไปถึงการปรับปรุงสนามบินพิษณุโลกให้เป็นสนามบินนานาชาติ (International Airport) จากข้อมูลดังกล่าวจะเห็นว่าจังหวัดพิษณุโลกจึงมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งในการเป็นศูนย์กลางการขนส่งต่อเนื่องหลายรูปแบบของภูมิภาคอินโดจีน ซึ่งจะมีส่วนทำให้ประสิทธิภาพและคุณภาพของกิจกรรมด้านโลจิสติกส์ทั้งในส่วนของผู้ประกอบการ และผู้ให้บริการด้านโลจิสติกส์เพิ่มขึ้น และนอกจากนั้นยังจะช่วยดึงดูดให้กิจการขนส่งสินค้า/บริการในภูมิภาคเข้ามาใช้ประเทศไทยเป็นจุดเชื่อมโยงมากขึ้น